Son Dönemde Türkiye-Rusya İlişkileri ve Avrasyacılığın Doğuşu

KRONOLOJİ

2 Nisan 2001: İstanbul'da Türkiye, Gürcistan, Romanya, Rusya Federasyonu, Ukrayna ve Bulgaristan'ın katıldığı Karadeniz İşbirliği Görev Grubu (BLACKSEAFOR) kuruldu.

3 Haziran 2001: 6 gün sürecek Uzakdoğu Gezisi kapsamında Çin’e bir ziyaret gerçekleştiren Genelkurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu, Çin Cumhurbaşkanı ve Çin Genelkurmay Başkanı ile görüştü.

15 Haziran 2001: Şangay Beşlisine Özbekistan’ın da katılması sonucu bir deklarasyon yayınlanarak Şangay İşbirliği Örgütü resmen kurulmuş oldu.

14 Ocak 2002: Rusya Genelkurmay Başkanı Anatoli Kvaşnin Türkiye’yi ziyaret etti. Kvaşnin Türk Genelkurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu ile görüştü. İki Genelkurmay Başkanı arasında “Askeri Alanda İşbirliği Çerçeve ve Askeri Personel Eğitim İşbirliği Anlaşması” imzalandı. İmza töreninde konuşan Hüseyin Kıvrıkoğlu, iki büyük dost ülke silahlı kuvvetleri arasındaki işbirliğini hukuki bir temele oturtmak ve geliştirmek amacıyla, bu anlaşmayı imzalamak üzere bir araya gelmekten mutluluk duyduğunu söyledi. Karşılıklı çıkar ve iyi niyet esaslarına dayanan bu işbirliğinin, iki ülke arasındaki ilişkilere iyi bir ivme kazandıracağına inandığını belirten Orgeneral Kıvrıkoğlu, bu ilişkilerin iki ülke halkının kaynaşmasına ve dünya barışına da katkıda bulunacağını ifade etti

3 Haziran 2002: Genelkurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu Rusya’ya bir ziyaret düzenledi.

21 Haziran 2002: Aleksandr Dugin, Türk-Slav ittifakı esasına dayalı, Orta Asya Türk Cumhuriyetleri, Ortadoğu Devletleri, İran ve Türkiye ile ittifakı da kapsayan "Avrasyacılık" fikrini ortaya atarak "Avrasya Hareketi" adında bir parti kurdu.

31 Ağustos 2004: 32 yıl sonra ilk defa bir Rusya Devlet Başkanı Türkiye'ye geliyor. Vladimir Putin'in 2-3 Eylül tarihleri arasında yapacağı ziyarette enerji işbirliği, petrol boru hatları, ATAK helikopter ihalesi, Kıbrıs ve Kafkasya konularının gündeme gelmesi bekleniyor.

1 Eylül 2004:Beslan-Kuzey Osetya'da rehine krizi. 334 rehine öldü.

2 Eylül 2004: Putin Kuzey Osetya krizi yüzünden Türkiye ziyaretini iptal etmek zorunda kaldı. Putin Cumhurbaşkanı Sezer'e telefon ederek gelemeyeceğini bildirdi.

5 Aralık 2004: Rusya Devlet Başkanı Putin'in Ankara ziyareti. Görüşmelerde Rusya-Türkiye ilişkileri, enerji işbirliği ve savunma işbirliği konuları konuşuldu.

17 Mayıs 2006: Danıştay Baskını.

31 Mayıs 2006: Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov Türkiye'ye geldi.

27 Haziran 2006: Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer resmi ziyaret için Rusya'ya gitti. Rusya'ya giden ilk Cumhurbaşkanı olan Sezer, görev süresi boyunca ABD'ye hiç resmi ziyaret yapmadı. Sezer ayrıca Azerbaycan'a 5 kere gitmesine rağmen İngiltere'ye hiç gitmedi.

29 Haziran 2006: Moskova'da bir araya gelen Ahmet Necdet Sezer ve Vladimir Putin iki ülkenin "Çok yönlü güçlendirilmiş ortaklığa" ulaştıklarını açıkladı.

18 Ekim 2006: Rusya Genelkurmay Başkanı Yuri Baluyevski ABD'nin Polonya ve Çek Cumhuriyetlerine kurmayı düşündüğü füze savunma sistemini sert bir dille eleştirerek silahlanma yarışının tekrar başlayabileceği imasında bulundu.

18 Aralık 2006: İlker Başbuğ’un Cercle D’Orient’e (Büyük Klüp) kabulü. (Başvuru 9 Aralık öncesi).

10 Şubat 2007: Rusya Devlet Başkanı Putin Münih'teki Uluslararası Güvenlik Konferansında NATO ve ABD'yi hedef alan sert bir konuşma yaptı. Bu konuşma Rusya'nın değişen Askeri Doktrininin işaretçisi sayıldı.

11 Şubat 2007: Yaşar Büyükanıt’ın 6 günlük ABD Ziyareti.

15 Şubat 2007: Putin'in konuşması tam metin olarak Genelkurmay'ın internet sitesinde yayınlandı.

5 Mart 2007: Rusya Güvenlik Konseyinin açıklamaları, Rusya'nın Askeri Doktrin değişikliğinde son aşamaya gelindiğine işaret olarak algılandı. Yeni Askeri Doktrine göre Rusya'ya yönelik birincil tehdit ABD ve NATO.

27 Nisan 2007: E-Muhtıra verildi.

5 Mayıs 2007: "Web sitesinde yeniden yapılanma ve arşivleme çalışmaları" gerekçesiyle E-Muhtıra yayından kaldırıldı.

5 Mayıs 2007: Rusya Genelkurmay Başkanı Yuri Baluyevski’nin Haziran ayı başında Türkiye’ye bir ziyaret yapacağı bildirildi.

21 Mayıs 2007: Yasemin Çongar Putin'in konuşmasının TSK internet sitesinde yayınlanmasının ABD yetkilileri tarafından bir mesaj olarak algılandığını ve ABD'nin e-muhtıranın arkasında Rusya'nın olmasından şüphelendiğini söyledi. Çongar ayrıca ABD yetkililerinin Türkiye'de Rusya etkisi altına girmiş asker ve sivil kafalar olduğunu düşündüklerini söyledi.

22 Mayıs 2007: Ulus Anafartalar Çarşısı önünde büyük bir patlama oldu. Patlamanın hedefinin Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt olduğu ileri sürüldü.

1 Haziran 2007: Rusya Genelkurmay Başkanının Türkiye ziyaretinin ertelendiği açıklandı.

4 Haziran 2007: İlker Başbuğ’un Çin Ziyareti.

12 Haziran 2007: Ümraniye Baskını.

21 Haziran 2007: Rusya Genelkurmay Başkanı Yuri Baluyevski ABD’nin Füze Kalkanı projesini dondurmasını istedi.

x Haziran 2007: Sezer Rusya’ya gitti.

25 Haziran 2007: Putin İstanbul'a geldi.

22 Ocak 2008: Veli Küçük gözaltına alındı.

22 Mart 2008: Doğu Perinçek ve Kemal Alemdaroğlu gözaltına alındı.

6 Nisan 2008: Aslı Aydıntaşbaş: Putin Soçi’deki zirvede Bush'a 'Dava demokrasi açısından yanlış. Dava aleyhine siz de uluslararası kamuoyuna bir açıklama yapsanız iyi olur' demiş… (Dezenformasyon??)

30 Haziran 2008: Levent Ersöz Rusya'ya kaçtı.

1 Temmuz 2008: Hurşit Tolon ve Şener Eruygur gözaltına alındı.

1 Eylül 2008: Rusya Deniz Kuvvetleri Komutanı Vladimir Visotskiy ve Türk Deniz Kuvvetleri Komutanı Metin Ataç, Karadeniz'de seyir halindeki Kemalreis fırkateyninde bir görüşme yaptı. Görüşmede "İki ülke deniz kuvvetlerini ilgilendiren konular ve bölgedeki son gelişmeler üzerinde görüş teatisinde bulunulduğu" açıklaması yapıldı.

2 Eylül 2008: Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov Türkiye'ye geldi. Babacan'la bir araya gelen Lavrov, "Sadece siyasi, ekonomik ve ticari değil, kültürel anlamda da sıkı iş birliği istiyoruz" dedi.

22 Ekim 2008: Aleksandr Dugin Doğu Perinçek ve Kemal Alemdaroğlu gibi isimlerle görüştüğünü doğruladı ama Ergenekon'la ilişkilendirilmeyi kabul etmedi ve "Ben Neo-Avrasyacılığı destekliyorum, Ergenekon'u değil" dedi.

Ergenekon davasının tamamen siyasi bir sipariş olduğunu ve tutuklanan kişilerin hiçbir suçu bulunmadığını vurgulayan Dugin, "Ergenekon davası, tek kutuplu dünya sistemini savunan, Büyük Ortadoğu Projesi'ni ortaya atan okyanus ötesindeki Atlantik Hareketine hizmet eden batılı istihbarat servislerinin Türk vatanseverlere karşı açtığı bir davadır" dedi.

Ergenekon soruşturması çerçevesinde gözaltına alınan Türk vatanseverlerin cezaevinden ideolojik olarak daha da güçlenerek çıkacaklarına inandığını da ifade eden Dugin, "Daha önce

Avrasyacılar tarafından AK partiye karşı açılan kapatma davasına karşılık olarak Atlantikçiler tarafından Ergenekon davası ortaya atıldı. Sıradaki hamle ise artık bizim olacak" şeklinde konuştu.

7 Ocak 2009: Tuncer Kılınç ve Kemal Yavuz gözaltına alındı.

12 Şubat 2009: Abdullah Gül 4 günlük Rusya ziyaretine çıktı.

7 Mart 2009: Obama’nın Nisan ayında Türkiye’ye geleceği bildirildi.

Bu Kavga Neyin Kavgası?

16.04.2008:

Türkiye'de dönen kavga CHP-AKP arasında bir kavga değildir.
Bu işin arkasında Doğu-Batı çekişmesi yatıyor.
Şangay İşbirliği Örgütü altında toplanan Rusya-Çin önderliğindeki Doğu grubu ve ABD-AB'nin oluşturduğu Batı grubu.

Dünyadaki Enerji potansiyelinin çok büyük bir kısmı Orta Doğu ve Orta Asya'da bulunmakta.
Buralara hakim olan, dünyaya hakim olur.
Şimdilerde Rusya eski gücüne yavaş yavaş kavuşarak İmparatorluk-SSCB günlerine dönme özlemi içinde.
Çin de yıllardır gösterdiği hızlı büyüme ile ABD'nin koltuğuna göz dikmiş durumda.

Çin'i engellemenin bir yolu var. Hızla büyüyen sanayisine ihtiyaç duyduğu Enerjiyi kısmak.
Bunun için de Orta Doğu ve Orta Asya'da Batı'nın hakim olması gerekiyor.
ABD bunun için 11 Eylül'den sonra ŞİÖ etkisi altındaki Türki Cumhuriyetlere üs kurdu/kurmaya çalışıyor.
Rusya ve Çin ise bu üsleri kapattırmak için çalışıyor.

Bu coğrafyada bulunan güçlü bir devlet Batının hiç bir zaman işine gelmemiştir. Onun için Batının politikası bu coğrafyadaki büyük devletleri bölmek ve bu devletleri zayıf bırakmak yönünde olmuştur. Bu şekilde daha rahat kontrol edebilmiştir.
Zayıf kalan devletler de sırtlarını dayayacak bir güç arayışına girmiştir.

ŞİÖ şimdilerde bu devletleri kendi çevresinde toplamak için çaba sarfetmektedir.
İran'ın 24 Mart'ta ŞİÖ'ye tam üyelik başvurusunu yapması, Hindistan-Pakistan'ın gözlemci olarak ŞİÖ'ye katılması çok önemli bir olaydır.
Eğer İran ŞİÖ'ye katılırsa, ŞİÖ üyesi 4 Türki Cumhuriyete diğerleri de katılırsa, Orta Doğu hariç tüm Orta Asya ŞİÖ'nün etkisine girecektir.

Orta Doğuda da İran, İsrail karşıtı duruşu ile puan toplamakta ve Arap olmasa da bir anlamda Arap dünyasının liderliğine oynamaktadır.
Irak'ın güneyi tamamen İran kontrolündedir. Lübnan'da Hizbullah'a verdiği destek sonrası orada da nüfuzu artmıştır.
Ve İran bu nüfuzunu daha geniş bir alana yaymak için uğraşmaktadır.
İran'ın bu şekilde güçlenmesi ve nüfuzunu artırması Batının işine gelmemektedir. O yüzden İran'ı etkisizleştirmenin yolunu aramaktadırlar. Bu noktada da gene Türkiye'nin yardımı olmadan başarılı olamayacaklarını bilmektedirler.
İran da bunu bildiği için Türkiye ile ilişkileri iyi tutmaya çalışmaktadır. Son günlerde "PKK'ya karşı ortak operasyon" teklifleri de bu amaca yöneliktir.

İşte bu denklemlerin tam ortasında yer alan Türkiye, bütün bu olayların kilidi konumundadır.
Türkiye Orta Doğu ve Orta Asya üzerinde hakimiyet kurabilecek yegane devlettir. Bugün Kuzey Afrika'dan Avustralya kıyılarına kadar Osmanlının izleri mevcuttur. Eğer Türkiye özüne döner ve bölgesinde güçlü bir devlet haline gelirse, bu civardaki tüm devletlerin "abi" gözüyle bakacakları bir konuma erişebilecektir. Sonrasında bunları AB tarzı bir çatı altında toplayabilecektir de.
Türki Cumhuriyetlerde en büyük nüfuza sahip olan Fethullah Gülen'in ABD tarafından desteklenmesinin altında da bu vardır. Geçtiğimiz günlerde Rusya'nın bu cemaatin faaliyetlerini yasaklamasının altında da bu vardır.

Türkiye'nin bu bölgede hakim güç olma potansiyeli mevcuttur. Ve Batı da bunun tamamiyle farkındadır.

Eğer bu potansiyele sahip Türkiye Batı ekseninden ayrılmaz ve bu ülkeleri bir çatı altında toplayabilecek güce erişirse, Enerji Batı hakimiyetinde kalacak ve bu Doğunun büyümesini durduracaktır.

Eğer Türkiye de İran'la birlikte Doğu eksenine kayarsa, Batı dünya sahnesinden silinecek kadar zayıflaşacaktır.

Bu yüzden Türkiye Batı için de, Doğu için de çok önemlidir.
AB'nin Türkiye'yi bünyesine almak istememesi ama yerine "imtiyazlı ortaklık" önermesinin altında da bu vardır.
AB üyesi bir Türkiye, "Hristiyan Klübü" üyesi olarak görülecek ve bu coğrafyada nüfuzu düşecektir.
AB bunu kesinlikle istemez, isteyemez. Ama aynı zamanda Türkiye ile çatışmayı da isteyemez. Her halukarda Türkiye'ye ihtiyacı vardır. Ve bu ihtiyaç hayati derecededir. Bu yüzden müzakereleri keserek Türkiye'yi küstürmeyi göze alamazlar. Ama Türkiye'yi AB'ye de alamazlar. AB için en güzel çözüm, Orta Doğu ve Orta Asya üzerinde büyük nüfuza sahip güçlü bir Türkiye ile aynı paralelde olmaktır. "İmtiyazlı Ortaklık"tır.

Türkiye'nin AB ile olan bu yakınlığı her ne kadar AB'yi kendine rakip olarak gören ABD'nin işine gelmese de, ŞİÖ yerine AB'ye yakın olmamızı tercih etmek durumundadır. Eğer ŞİÖ olmasaydı, AB ve ABD Türkiye üzerinde çarpışacak kadar şiddetle bizi kendi yanına çekmeye çalışırdı. Ama şu an durum Doğu-Batı kavgası olduğu için, ABD Türkiye'nin AB üyeliğini desteklemek zorundadır.

Türkiye içindeki kavgaya gelince.
İttihat ve Terakki'nin 99 yıllık iktidarı yıkılmaya yüz tutmuştur. Çünkü Tayyip Erdoğan "muktedir" olmanın yolunun sermayeyle de çok sıkı bir bağı olduğunu görmüş ve "Yeşil Sermaye" diye nitelenen insanların büyümesine olanak sağlamış ve kendisini destekleyen büyük bir sermaye gücü oluşturmuştur. Bunun yanında devlet kurumlarında yıllardır mevcut olan negatif kadrolaşmayı tersine çevirmiş ve iş yapabilen bir bürokratik devlet oluşturmuştur. Buna Cumhurbaşkanının da değişmesi eklenince, bu ülkenin gizli sahipleri ellerindeki herşeyi kaybedeceklerini görmüştür. AB-ABD'nin desteklediği AKP'ye karşı yapacakları bir operasyonu yalnız başlarına götüremeyecek kadar zayıf kaldıklarını da görmüşlerdir.

Bu noktada tek bir çareleri kalmıştır. Rusya ve Çin'in desteğini arkalarına almak.

Emekli generaller Tuncer Kılıç, Nejat Eslen, Şener Eruygur'un dillendirdikleri Rusya-Çin eksenine kaymanın altında bu vardır.

Geçen yıl Mayıs ayının sonlarında Yasemin Çongar "ABD'nin TSK içinde Rusya'ya sempati duyan bir oluşumun varlığından duyduğu rahatsızlığı dile getirdiğini" aktarmıştır. Bundan 1 gün sonra da Ulus'taki patlama meydana gelmiş ve Irak'a bir harekat için kamuoyu oluşturulmaya çalışılmıştır. Eğer Türkiye o dönemde böyle bir operasyonu ABD'ye rağmen yapmaya kalksaydı, Türkiye-ABD arası iyice açılacak ve Türkiye Rusya eksenine kayacaktı. Seçimlerin "Savaş Hali Dolayısıyla" ertelenmesinin yanında, bu da amaçlanmış, ama başarılı olamamıştır.
Bu olaydan 10 gün sonra, Haziran ayının başında İlker Paşa bir Çin ziyareti yapmıştır. Aynı günlerde Rusya Genel Kurmay Başkanı'nın Türkiye'ye gelişi son anda iptal edilmiş, ama A.N.Sezer Haziran ayı sonunda Rusya'yı ziyaret etmiştir.

Bütün bunlar, Türkiye'deki eski statükocu çevrenin Rusya'yla yakınlaşmak için gösterdiği çabanın eseridir.
Bu yüzden son Cumhuriyet mitinglerinin sloganları artık "Ne ABD, Ne AB, Tam bağımsız Türkiye" olmuştur.

İşte bu yüzden Rusya Ergenekon davasına karışma cüretini göstermektedir.
Bu yüzden AB, AKP'nin kapatılma davasını hayati önemde kabul etmektedir.

ABD ise bu noktada ikiye bölünmüş durumdadır. Türkiye'deki 100 yıllık İttihatçı-Sabetaist iktidarı gibi ABD içinde de 200 yıldır devam eden bir Siyonist iktidarı vardır. Amerikan halkı da bunun yavaş yavaş farkına varmaktadır. ABD'de anti-semitizm hızla yükselmektedir. Neoconlar güç kaybetmektedir. Bu yüzden Yahudi Sermayesi (Rotschilds-Rockefeller aileleri önderliğindeki CFR-Bilderberg vs. grubu) ABD'yi yavaşça satıp Çin'e yerleşmeyi düşünmektedir.
Böyle bir durumda Türkiye'de Batı yanlısı bir parti Siyonistlerin işine gelmemektedir. Türkiye'nin Doğu eksenine kayması sonucu dünya dengeleri değiştikten bir süre sonra ABD dağılacak ve Çin hakimiyetinde yeni bir dünya düzeni kuracaklardır. O yüzden İttihatçıları desteklemek durumundadırlar.
Ama ABD içindeki gerçek Amerikalılar da bunun sonları olacağını bildikleri için AKP'yi desteklemek durumundadır.
Böyle bir bölünmüşlük içinde oldukları için de AB gibi net bir tavır ortaya koyamamaktadırlar.

Bu yıl yapılacak seçimler sonrası ABD'nin tavrı da belli olacaktır. Seçimlerde Demokrat Parti'nin adayı Obama olursa, Zenci başkan istemeyen Demokrat Seçmenin McCain'e oy vermesi sonucu Cumhuriyetçiler tekrar kazanabilecek ve NeoConlar güçlerini pekiştirecektir. O yüzden Cumhuriyetçiler Demokrat Partinin adayının Obama olmasını istemekte ve gizlice Obama'yı desteklemektedirler. Türkiye'nin bu noktada yapması gereken de Clinton'ı desteklemektir. Ama bunu mevcut Neocon iktidarına renk vermeden nasıl yapacağı da meçhuldür.

Tekrar Türkiye'ye gelirsek:
Türkiye'deki İttihatçılar zamanında çok ümit besledikleri Yaşar Paşa'dan ümidi kesmişlerdir. Dolmabahçe görüşmesinde Yaşar Paşa'nın önüne konan dosyalar yüzünden sesinin kesildiğini düşünmektedirler. Artık tek ümitlerini İlker Paşa'ya bağlamışlardır.
AKP'nin de bunun farkında olduğu için Yaşar Paşa'nın süresini uzatıp İlker Paşa'yı emekli etmeyi düşündüğü yönünde söylentiler vardır.
Ama geçtiğimiz günlerde basına sızan andıç buna engel olmuştur.
Çünkü eğer Yaşar Paşa'nın süresi 1 yıl uzatılırsa, bir sonraki Genel Kurmay Başkanı Işık Koşaner Paşa olacaktı.
Andıcın Işık Paşa'ya sunulmuş olması ismini lekelemiş ve bu durumu engellemiştir.
Bu yüzden Yaşar Paşa'nın süresi uzatılamaz hale gelmiştir. Yaşar Paşa da bunun üzerine çıkıp emekli olacağı açıklamasını yapmıştır.
2 gün sonra da Tanksavar ihalesi Rusya'ya verilmiştir.

Bu noktadan sonra da İlker Paşa hakim komutan konumuna gelmiş ve KKTC'de yaptığı konuşmada PKK-KKTC politikaları üstüne görüşlerini beyan etmiş ve konuşmasını "Kimse yanlış hesap yapmasın." diyerek bitirmiştir.

Şu an Türkiye hızlı bir şekilde Rusya eksenine kaymaktadır.
Bunu ne AB ne de ABD kabul etmeyeceği için, bu duruma ne şekilde olursa olsun, ne pahasına olursa olsun, müdahele etmek zorunda kalacaklardır.

AKP'nin burada olayları doğru okuması gerekmektedir.
Tarafını seçmek zorundadır. Doğu mu? Batı mı?

Tarafını seçtikten sonra da yapması gereken tek bir şey vardır. Halkın desteğini almak.

Çünkü Askeri de, Polisi de, Devletin Kurumlarını da halk oluşturmaktadır.
Ve dışarıdan ne kadar müdahele olursa olsun, bu tarz bir eksen değişikliğini halk desteği olmadan yapmak mümkün değildir.
Hele hele böyle bir eksen değişikliğini darbe yoluyla, halka rağmen yapmak da mümkün değildir.

Eğer AKP olayın özünü kavrayıp süreci güzel idare ederse, Türkiye bundan güçlenerek çıkacak ve Dünya tarihinde kendisine biçilmiş rolü oynayacak hale gelecektir. Aksi takdirde Türkiye içine kapanık bir 3. Dünya ülkesi olarak kalmaya mahkumdur.

Not: Bunlar tamamen yorumdur. İnternet hariç herhangi bir kaynağa dayanmamaktadır. Özellikle İlker Paşa'nın Rusya yanlısı olup olmadığı konusunda hala şüphelerim mevcut. Sadece olayları yorumlayarak tahmin yürütüyorum.